نهِ آنچلوتی به آتزوری پس از شکست با برزیل؛ افشاگری دیرهنگام «کارلتو»

به گزارش پایگاه خبری سه امتیاز، کارلو آنچلوتی سرانجام سکوت خود را درباره پیشنهاد فدراسیون فوتبال ایتالیا شکست و تأیید کرد که امکان بازگشت به کشورش و نشستن روی نیمکت آتزوری را داشته است؛ پیشنهادی که سرمربی ۶۷ ساله به‌دلیل تعهدش به فدراسیون فوتبال برزیل نپذیرفت.

آنچلوتی در توضیح این تصمیم گفت: «بحث مسائل قراردادی نبود؛ به فدراسیون فوتبال برزیل و این کشور تعهد دارم. برزیلی‌ها در نخستین سال حضورم روی نیمکت تیم ملی، استقبال بسیار خوبی از من کردند و می‌خواهم به کارم در این کشور ادامه دهم.»

این صحبت‌ها در شرایطی رسانه‌ای شده که ایتالیا پس از هفته‌ها مذاکره، ناکامی و تغییر گزینه‌ها، روبرتو مانچینی را برای دومین مرتبه به‌عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب کرده است. هم‌زمان، آنچلوتی نیز پس از نمایش ناامیدکننده برزیل در جام جهانی ۲۰۲۶، برای ادامه پروژه خود تا سال ۲۰۳۰ با پرسش‌ها و انتقادهای فراوانی روبه‌رو شده است.

ایتالیا؛ سه جام جهانی بدون آتزوری

بحران تیم ملی ایتالیا تنها به انتخاب سرمربی جدید محدود نمی‌شود. قهرمان چهار دوره جام جهانی پس از حضور در رقابت‌های سال ۲۰۱۴، نتوانست جواز شرکت در جام‌های جهانی ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ را به دست بیاورد؛ اتفاقی کم‌سابقه که فاصله فوتبال ملی این کشور با دوران طلایی‌اش را آشکار کرده است.

لاجوردی‌پوشان در یورو ۲۰۲۴ نیز نتوانستند از عنوان قهرمانی خود دفاع کنند و در مرحله یک‌هشتم نهایی کنار رفتند. ناکامی‌های بعدی در انتخابی جام جهانی، فشارها را بر لوسیانو اسپالتی افزایش داد و شکست سنگین ۳ بر صفر برابر نروژ، پایان کار این مربی را رقم زد.

جنارو گتوزو پس از برکناری اسپالتی مأمور شد تیم کشورش را به جام جهانی برساند. نتایج اولیه امیدهایی ایجاد کرد، اما ایتالیا بار دیگر مجبور شد از مسیر پلی‌آف حرکت کند. پیروزی برابر ایرلند شمالی، آتزوری را به دیدار نهایی رساند؛ با این حال تساوی یک بر یک مقابل بوسنی و هرزگوین و شکست ۴ بر یک در ضربات پنالتی، سومین غیبت متوالی این تیم در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان را قطعی کرد.

گتوزو پس از این ناکامی از سمت خود کنار رفت. گابریله گراوینا، رئیس وقت فدراسیون فوتبال ایتالیا و جان‌لوئیجی بوفون، رئیس هیئت تیم ملی نیز در موج پیامدهای این شکست، مسئولیت‌های خود را ترک کردند تا بحران از نیمکت به بالاترین سطوح مدیریتی فدراسیون برسد.

چرا آنچلوتی به گزینه نخست تبدیل شد؟

فدراسیون فوتبال ایتالیا برای خروج از بحران به دنبال یک مربی معمولی نبود. مدیران جدید قصد داشتند چهره‌ای را انتخاب کنند که علاوه بر دانش فنی، اعتبار ازدست‌رفته آتزوری را نیز بازگرداند. به همین دلیل، تماس با آنچلوتی پیش از مذاکره با سایر گزینه‌های بزرگ انجام شد.

سرمربی متولد ۱۰ ژوئن ۱۹۵۹، اکنون ۶۷ سال دارد و یکی از پرافتخارترین مربیان تاریخ فوتبال محسوب می‌شود. پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، قهرمانی در لیگ‌های معتبر ایتالیا، انگلیس، فرانسه، آلمان و اسپانیا و تجربه هدایت باشگاه‌هایی مانند میلان، یوونتوس، چلسی، پاری‌سن‌ژرمن، بایرن مونیخ و رئال مادرید، او را به انتخابی جذاب برای بازسازی تیم ملی کشورش تبدیل کرده بود.

آنچلوتی علاوه بر کارنامه باشگاهی، فوتبال ایتالیا و فشارهای پیرامون آتزوری را به‌خوبی می‌شناسد. او سابقه بازی برای تیم ملی کشورش را دارد و در جام جهانی ۱۹۹۴ نیز به‌عنوان دستیار آریگو ساکی در کادر فنی لاجوردی‌پوشان حضور داشت. تجربه اخیرش در برزیل نیز باعث شده بود دیگر یک مربی صرفاً باشگاهی نباشد و با ویژگی‌های فوتبال ملی آشنایی داشته باشد.

از گواردیولا تا پیرلو؛ فهرستی که هر روز تغییر کرد

پس از پاسخ منفی سرمربی برزیل، فدراسیون ایتالیا به سراغ پپ گواردیولا رفت. سرمربی پیشین منچسترسیتی یکی دیگر از گزینه‌های بزرگ پروژه بازسازی بود، اما مذاکرات با او نیز به نتیجه نرسید. پس از آن نام‌هایی مانند آنتونیو کونته، تیاگو موتا، آندره‌آ پیرلو و روبرتو مانچینی مطرح شدند.

پیرلو در مقطعی به گزینه اصلی پائولو مالدینی، مدیر فنی وقت فدراسیون تبدیل شد، اما حواشی مربوط به همکاری تجاری او با یک شرکت شرط‌بندی روسی، روند انتصابش را متوقف کرد. کنار گذاشته شدن قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ باعث استعفای مالدینی و لئوناردو شد؛ دو مدیری که تنها چند روز پیش برای آغاز پروژه اصلاح ساختار فوتبال ایتالیا منصوب شده بودند.

در نهایت فدراسیون به گزینه‌ای آشنا بازگشت. روبرتو مانچینی که در دوره نخست حضورش آتزوری را به قهرمانی یورو ۲۰۲۰ رسانده بود، با قراردادی چهار ساله دوباره هدایت تیم ملی را برعهده گرفت. کلودیو رانیری نیز به‌عنوان مدیر فنی فدراسیون و رئیس مجموعه «کلاب ایتالیا» انتخاب شد.

آنچلوتی در برزیل؛ اعتبار بزرگ، نتیجه کوچک

پاسخ منفی آنچلوتی زمانی قابل‌توجه‌تر می‌شود که عملکرد او در جام جهانی ۲۰۲۶ بررسی شود. برزیل مرحله گروهی را با هفت امتیاز و در صدر جدول پشت سر گذاشت و در نخستین مرحله حذفی نیز ژاپن را شکست داد، اما برابر نروژ نتوانست انتظارات را برآورده کند.

سلسائو در مرحله یک‌هشتم نهایی با نتیجه ۲ بر یک برابر نروژ شکست خورد و برای نخستین مرتبه از جام جهانی ۱۹۹۰ نتوانست به جمع هشت تیم پایانی برسد. دو گل دیرهنگام ارلینگ هالند، برنامه‌های سرمربی ایتالیایی را برهم زد و پنالتی وقت‌های تلف‌شده نیمار نیز برای بازگرداندن برزیل کافی نبود.

انتخاب پنالتی‌زن، استفاده از مهره‌های باتجربه و واکنش کادر فنی به تغییرات جریان مسابقه، بخشی از انتقادهایی بود که پس از حذف مطرح شد. خود آنچلوتی نیز پذیرفت تیمش در خط میانی به بازیکنان جوان‌تر و باکیفیت‌تری نیاز دارد و باید برای آینده راه‌حل‌های تازه‌ای پیدا کند.

حذف در یک‌هشتم نهایی، نتیجه‌ای ضعیف برای تیمی بود که با هدف کسب ششمین قهرمانی جهان وارد مسابقات شد. برزیل حالا در جام جهانی ۲۰۳۰ با انتظار ۲۸ ساله برای قهرمانی روبه‌رو خواهد بود؛ طولانی‌ترین دوران ناکامی این کشور از زمان نخستین قهرمانی‌اش در سال ۱۹۵۸.

چرا خبر رد پیشنهاد ایتالیا حالا منتشر شد؟

زمان انتشار صحبت‌های آنچلوتی، اهمیت زیادی دارد. فدراسیون برزیل پیش از جام جهانی قرارداد این مربی را تا پایان رقابت‌های سال ۲۰۳۰ تمدید کرده بود، اما حذف زودهنگام مقابل نروژ می‌توانست درباره میزان تعهد دو طرف به ادامه همکاری تردیدهایی ایجاد کند.

تأکید سرمربی ایتالیایی بر اینکه تصمیمش ارتباطی با مسائل مالی یا قراردادی نداشته و از حس تعهد به برزیل ناشی شده است، می‌تواند پیامی مستقیم به مدیران فدراسیون، بازیکنان و هواداران سلسائو باشد؛ پیامی با این مضمون که او قصد ندارد پس از نخستین شکست بزرگ، پروژه را نیمه‌کاره رها کند.

از سوی دیگر، رسانه‌ای شدن این پیشنهاد پس از انتخاب مانچینی، دیگر خطری برای مذاکرات فدراسیون ایتالیا ایجاد نمی‌کند. پرونده نیمکت آتزوری بسته شده و آنچلوتی می‌تواند بدون ایجاد حاشیه‌ای تازه، از پیشنهادی سخن بگوید که دریافت کرده و رد کرده است.

به همین دلیل، این افشاگری را می‌توان بخشی از مدیریت فضای پس از جام جهانی دانست. «کارلتو» با بیان وفاداری‌اش به برزیل، هم شایعه بازگشت به کشورش را پایان می‌دهد و هم تلاش می‌کند موقعیت خود را به‌عنوان رهبر پروژه بازسازی سلسائو تا جام جهانی ۲۰۳۰ تثبیت کند.

یک «نه» با دو پیام متفاوت

پاسخ منفی آنچلوتی برای ایتالیا یادآور دشواری جذب مربیان بزرگ در یکی از بحرانی‌ترین مقاطع تاریخ آتزوری بود؛ برای برزیل اما می‌تواند نشانه‌ای از ادامه مسیر با مربی‌ای باشد که با وجود ناکامی در جام جهانی، حاضر نشده پروژه خود را رها کند.

اکنون هر دو تیم وارد مرحله تازه‌ای شده‌اند. ایتالیا با مانچینی به دنبال بازگشت به تورنمنت‌های بزرگ است و برزیل با آنچلوتی قصد دارد شکست مقابل نروژ را به نقطه آغاز بازسازی تبدیل کند. قضاوت نهایی درباره تصمیم سرمربی ۶۷ ساله نیز نه با این مصاحبه، بلکه با نتایجی انجام خواهد شد که او طی چهار سال آینده روی نیمکت سلسائو به دست می‌آورد.