«درجام»؛ جسارت در انتخاب، تفاوت در اجرا

به گزارش پایگاه خبری سه امتیاز؛  یک برنامه  ساخت برنامه‌ای مناسبتی برای جام جهانی، در شرایطی که ده‌ها برنامه فوتبالی با حضور کارشناسان و چهره‌های تکراری روی آنتن یا پلتفرم‌ها حضور دارند، کار ساده‌ای نیست. بسیاری از این تولیدات در نهایت به تحلیل مسابقات، پیش‌بینی نتایج و مرور اتفاقات روز محدود می‌شوند، اما «درجام» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی سجاد شاه‌حاتمی از همان ابتدا تصمیم گرفت مسیر دیگری را دنبال کند؛ مسیری که فوتبال را بهانه‌ای برای ساخت یک برنامه سرگرم‌کننده قرار داد، نه هدف اصلی آن.

شاید مهم‌ترین ویژگی «درجام» این باشد که از کلیشه‌های رایج فاصله گرفته است. برنامه به جای آن‌که تنها به دنبال چهره‌های تکراری ورزش باشد، سراغ مهمان‌هایی رفته که هرکدام روایت متفاوتی برای گفتن دارند؛ از رضا فیض‌بخش، ایجنت فوتبال که کمتر مخاطب فرصت شنیدن گفت‌وگویی مفصل با او را داشته، تا علی مردانه‌. دستیار کارگردان و برنامه‌ریز سینما که تجربه حضور در جشنواره کن را در کارنامه دارد و از پشت‌صحنه سینمای ایران، دستمزد بازیگران و مناسبات حرفه‌ای این حوزه سخن می‌گوید. این انتخاب‌ها باعث شده مخاطب تنها با فوتبال مواجه نباشد بلکه دریچه‌ای تازه به جهان‌های کمتر دیده‌شده باز شود.

در جام

در کنار این چهره‌ها، حضور بازیگران جوانی مانند نگار نیکدل، آیدا ماهیانی و یسنا میرطهماسب، غزاله اکرم و…. نشان می‌دهد که برنامه آگاهانه به سراغ نسل تازه هنرمندان رفته؛ کسانی که کمتر فرصت حضور در برنامه‌های گفت‌وگو محور را داشته‌اند. از سوی دیگر، دعوت از قدرت‌الله ایزدی (رشید) نیز تعادل جذابی میان نوستالژی و نسل جدید ایجاد کرده و فضای صمیمانه‌تری به برنامه بخشیده است.

یکی دیگر از تصمیم‌های قابل توجه سازندگان، سپردن اجرای برنامه به مهیار حسن است؛ چهره‌ای که پیش از این بیشتر به‌عنوان یک اینفلوئنسر شناخته می‌شد و تجربه اجرای رسمی نداشت. با این حال، او در نخستین تجربه جدی خود، اجرایی روان و مسلط ارائه می‌دهد. شوخی‌های به‌اندازه، ریتم مناسب گفت‌وگوها و ارتباط راحت با مهمانان، باعث شده اجرای او یکی از نقاط قوت برنامه باشد و نشان دهد انتخاب یک چهره تازه، تصمیمی صرفا تبلیغاتی نبوده است.

«درجام» در بخش اجرا نیز به یک مجری بسنده نکرده و حضور مریم ماهور در بخش‌های خبری و آیتم‌های سرگرم‌کننده، تنوع بیشتری به ساختار برنامه داده است.

استفاده از یک مجری زن در برنامه‌ای با محوریت جام جهانی، علاوه بر ایجاد تنوع بصری، از یکنواخت شدن فضای برنامه جلوگیری کرده و نشان می‌دهد سازندگان تلاش کرده‌اند نگاه متوازن‌تری در طراحی بخش‌های مختلف داشته باشند.

از منظر بصری نیز برنامه استاندارد قابل قبولی دارد. طراحی دکور با بهره‌گیری از گرافیتی، رنگ‌بندی پرانرژی و استفاده از المان‌هایی مانند صندلی‌های الهام‌گرفته از جایگاه تماشاگران ورزشگاه، هویت مستقلی برای «درجام» ساخته است. استفاده از دوربین روبوکم و فیلمبرداری دقیق با حضور گروهی از عوامل باتجربه سینما، کیفیت تصویری برنامه را به سطحی رسانده که کمتر در برنامه‌های مناسبتی مشابه دیده می‌شود.

نکته مهم دیگر، حضور گسترده نیروهای سینمایی در پشت صحنه است. از فیلمبرداری و عکاسی گرفته تا دستیاران کارگردان و دیگر اعضای گروه، بسیاری از عوامل سابقه فعالیت در پروژه‌های سینمایی را دارند؛ موضوعی که در کیفیت اجرا، میزانسن، قاب‌بندی و ریتم برنامه نیز قابل مشاهده است.

تجربه داستان‌گویی سجاد شاه‌حاتمی در سینما نیز به برنامه کمک کرده تا صرفا مجموعه‌ای از گفت‌وگوها نباشد و در روایت، فضاسازی و طراحی آیتم‌ها نیز هویت مشخصی پیدا کند.

شاید مهم‌ترین دستاورد «درجام» این باشد که تلاش نکرده شبیه دیگر برنامه‌های جام جهانی باشد. این برنامه به جای رقابت با تحلیل‌های فوتبالی، سرگرمی را جدی گرفته، به مهمانان کمتر دیده‌شده میدان داده، به موسیقی، دکور، اجرا و کیفیت تولید اهمیت داده و تلاش کرده تجربه‌ای متفاوت برای مخاطب خلق کند.

در روزگاری که بسیاری از برنامه‌های مناسبتی با پایان رویداد ورزشی به فراموشی سپرده می‌شوند، «درجام» نشان داد گاهی تفاوت، نه در بودجه‌های بزرگ، بلکه در جسارت انتخاب مسیرهای تازه شکل می‌گیرد.

انتهای پیام/