پسر عقاب دور از قله‌ها

به گزارش پایگاه خبری سه امتیاز؛ در حالی که جام جهانی ۲۰۲۶ در جریان است و بسیاری از کارشناسان داخلی و خارجی از عملکرد علیرضا بیرانوند در دیدار تیم ملی ایران مقابل بلژیک صحبت می‌کنند، امیر عابدزاده با انتشار تصاویری از حضور خود در یک مراسم اجتماعی خارج از ایران توجه‌ها را به خود جلب کرد.

سال‌هایی که احمدرضا  سنگربان دروازه تیم ملی بود آرامش و اطمینان را به هواداران فوتبال ایران هدیه می‌داد و حضورش خیال میلیون‌ها ایرانی را آسوده می‌کرد؛ اما از فضل پدر چیزی عاید امیر نشد.

وقتی صحبت از احمدرضا عابدزاده می‌شود، بسیاری از اهالی فوتبال او را در کنار مرحوم ناصر حجازی، بهترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال ایران می‌دانند. مردی که لقب «عقاب آسیا» را نه با تبلیغات و شهرت، بلکه با سال‌ها درخشش، فداکاری و نمایش‌های فراموش‌نشدنی به دست آورد.

هنوز هم تصویر او با آن اعتماد به نفس مثال‌زدنی و آدامس جویدن‌ها و لبخندهای معروفش در ذهن فوتبال‌دوستان زنده است؛ دروازه‌بانی که بارها و بارها با واکنش‌های فوق‌العاده‌اش تیم ملی را نجات داد. روایت مهدی مهدوی‌کیا از جام جهانی ۱۹۹۸ نیز گواهی بر همین روحیه است؛ جایی که عابدزاده با وجود آسیب‌دیدگی شدید زانو، حاضر شد درد را تحمل کند تا دیدار تاریخی برابر آمریکا را از دست ندهد.

اما امیر عابدزاده هرگز نتوانست راه پدر را تکرار کند. دروازه‌بانی که زمانی با لقب «عقاب کوچک» شناخته می‌شد، امروز در سطح دوم فوتبال اسپانیا و در ترکیب تیم کاستیون بازی می‌کند، اما نه جایگاه ثابتی در تیم ملی دارد و نه حتی در میان پنج دروازه‌بان برتر فوتبال ایران قرار می‌گیرد.

شاید مقایسه با پدری چون احمدرضا عابدزاده از همان ابتدا کار را برای او دشوار کرده بود، اما فوتبال بیش از هر چیز به تلاش، پیشرفت و جاه‌طلبی وابسته است. تاریخ این ورزش بارها نشان داده که نام خانوادگی به تنهایی ضامن موفقیت نیست.

نمونه‌ای مانند را می‌توان مثال زد؛‌کسپر اشمایکل  دروازه‌بانی که زیر سایه نام بزرگ پدرش زندگی کرد، اما با تلاش و عملکرد خود توانست هویت مستقلی بسازد و به یکی از چهره‌های موفق فوتبال اروپا تبدیل شود.

امیر عابدزاده نیز روزی رؤیای تبدیل شدن به جانشین شایسته پدرش را در سر داشت، اما تا امروز فاصله زیادی میان «عقاب کوچک» و «عقاب آسیا» دیده می‌شود.