گزینه‌های ایتالیا برای خروج از بحران

به گزارش پایگاه خبری سه امتیاز؛ زمانی حضور ایتالیا در جام جهانی آن‌قدر بدیهی به نظر می‌رسید که کمتر کسی می‌توانست سه دوره غیبت متوالی این تیم را تصور کند؛ اما حالا چهارقهرمان جهان برای سومین بار پیاپی، بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال را از خانه تماشا می‌کند.

ایتالیا در انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از رسیدن به مرحله نهایی بازماند تا غیبت‌های تلخ سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ تکمیل شود. تیمی که آخرین‌بار در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل حضور داشت، حالا بیش از یک دهه است که در این رقابت‌ها بازی نکرده و نسل تازه‌ای از هوادارانش هنوز آتزوری را در جام جهانی ندیده‌اند.

در چنین شرایطی، نام آنتونیو کونته بار دیگر در فوتبال ایتالیا شنیده می‌شود؛ مربی‌ای که بسیاری او را مناسب‌ترین گزینه برای پایان‌دادن به بحران آتزوری می‌دانند.

سه جام جهانی بدون ایتالیا

سقوط ایتالیا ناگهانی نبود؛ کابوسی بود که در سه مقطع مختلف تکرار شد.

در مسیر جام جهانی ۲۰۱۸، تیم تحت هدایت جان‌پیرو ونتورا در پلی‌آف مقابل سوئد شکست خورد و برای نخستین‌بار پس از سال ۱۹۵۸ نتوانست به جام جهانی برسد.

چهار سال بعد، روبرتو مانچینی که چند ماه قبل ایتالیا را قهرمان اروپا کرده بود، نتوانست تیمش را به جام جهانی ۲۰۲۲ قطر برساند. شکست غیرمنتظره مقابل مقدونیه شمالی، دومین غیبت متوالی آتزوری را رقم زد.

در چرخه انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ نیز لوچانو اسپالتی کار را آغاز کرد، اما پس از نتایج ضعیف از سمت خود کنار رفت. جنارو گتوزو مأمور نجات تیم شد، ولی ایتالیا در مسابقه نهایی پلی‌آف مقابل بوسنی و هرزگوین، پس از تساوی یک بر یک، در ضربات پنالتی شکست خورد.

گتوزو پس از این ناکامی از سمت خود کناره‌گیری کرد و سیلویو بالدینی به‌طور موقت مسئولیت تیم ملی را برعهده گرفت؛ اما از همان زمان مشخص بود که فدراسیون برای عبور از بحران به دنبال یک سرمربی بزرگ‌تر خواهد رفت.

آغاز دوران تازه با مالاگو

انتخاب جووانی مالاگو به ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا، نخستین گام در مسیر تغییرات گسترده بود. او اداره فدراسیونی را تحویل گرفته که نه‌فقط به یک سرمربی جدید، بلکه به بازسازی کامل ساختار فنی خود نیاز دارد.

مالاگو از ابتدای کار تأکید کرده است که نخستین تصمیم مهم او باید در بخش فنی گرفته شود. انتخاب مدیر فنی، تعیین سرمربی جدید، ایجاد ارتباط بهتر میان تیم ملی و باشگاه‌های سری A و اصلاح مسیر پرورش بازیکنان جوان، از مهم‌ترین برنامه‌های مدیریت تازه فدراسیون به شمار می‌رود.

در میان نام‌های مطرح‌شده برای نیمکت آتزوری، آنتونیو کونته در بالاترین جایگاه قرار دارد.

کونته برای بازگشت چراغ سبز نشان داد

بر اساس گزارش رسانه‌های ایتالیایی، کونته به بازگشت به تیم ملی علاقه‌مند است و این پیشنهاد را جدی دنبال می‌کند. مسئله مهم‌تر اینکه او آمادگی دارد برای پذیرفتن این مأموریت، از بخشی از خواسته‌های مالی خود صرف‌نظر کند.

دستمزد بالای کونته یکی از اصلی‌ترین موانع توافق محسوب می‌شود؛ زیرا فدراسیون ایتالیا توان رقابت با قراردادهای بزرگ باشگاهی را ندارد. بااین‌حال، علاقه کونته به بازگشت و احتمال پذیرش قراردادی با رقم پایین‌تر، مسیر مذاکره را هموارتر کرده است.

هنوز توافق رسمی صورت نگرفته، اما چراغ سبز سرمربی ایتالیایی باعث شده بازگشت او از یک شایعه ساده به سناریویی جدی تبدیل شود.

چرا ایتالیا به کونته نیاز دارد؟

کونته در فوتبال ایتالیا فقط یک مربی موفق نیست؛ او نماد نظم، سخت‌گیری و بازسازی تیم‌های بحران‌زده است.

تیم‌های کونته معمولاً در مدت کوتاهی صاحب شخصیت مشخصی می‌شوند. بازیکنان وظایف خود را می‌دانند، ساختار دفاعی منسجمی شکل می‌گیرد و تیم با انرژی و روحیه‌ای جنگجویانه به میدان می‌رود؛ ویژگی‌هایی که تیم ملی ایتالیا در سال‌های اخیر کمتر از خود نشان داده است.

کونته پیش‌تر از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ هدایت آتزوری را برعهده داشت. تیم او در یورو ۲۰۱۶ با وجود نداشتن ستاره‌های پرشمار، یکی از منظم‌ترین و جذاب‌ترین تیم‌های رقابت‌ها بود.

ایتالیا در آن دوره بلژیک و اسپانیا را شکست داد و در مرحله یک‌چهارم نهایی، تنها در ضربات پنالتی مقابل آلمانِ قهرمان جهان حذف شد. عملکرد آن تیم هنوز هم یکی از دلایل اصلی اعتماد مدیران و هواداران ایتالیایی به کونته است.

حالا مأموریت احتمالی او بسیار دشوارتر خواهد بود؛ کونته باید تیمی را بازسازی کند که سه جام جهانی را از دست داده و اعتماد عمومی به آن به پایین‌ترین سطح رسیده است.

باشگاه‌های سری A پشت ژنرال

یکی دیگر از امتیازهای کونته، حمایت مدیران باشگاه‌های سری A است. بسیاری از آن‌ها معتقدند حضور یک سرمربی قدرتمند در تیم ملی می‌تواند به سود کل فوتبال ایتالیا باشد.

تیم ملی موفق، ویترین اصلی بازیکنان داخلی است. درخشش بازیکنان ایتالیایی با پیراهن آتزوری می‌تواند ارزش فنی و اقتصادی آن‌ها را افزایش دهد و باشگاه‌های سری A نیز از این اتفاق سود ببرند.

به همین دلیل، حتی احتمال مشارکت باشگاه‌های سری A در تأمین بخشی از هزینه قرارداد سرمربی جدید مطرح شده است. این موضوع هنوز به تصمیم رسمی تبدیل نشده، اما نشان می‌دهد کونته در میان باشگاه‌های بزرگ ایتالیا نیز از پشتوانه قابل‌توجهی برخوردار است.

مالدینی؛ ضلع دوم بازسازی ایتالیا

برنامه مالاگو تنها به انتخاب سرمربی محدود نمی‌شود. رئیس جدید فدراسیون قصد دارد پیش از تعیین سرمربی دائمی، یک مدیر فنی قدرتمند نیز به ساختار تیم ملی اضافه کند.

پائولو مالدینی، اسطوره میلان و تیم ملی ایتالیا، گزینه اصلی این سمت معرفی شده است. قرار است مدیر فنی به‌عنوان رابط میان رئیس فدراسیون، سرمربی، بازیکنان و باشگاه‌های سری A فعالیت کند و جهت کلی پروژه تیم ملی را مشخص سازد.

ترکیب مالدینی در مدیریت و کونته روی نیمکت، می‌تواند آغاز یک پروژه کاملاً تازه باشد؛ دو چهره کاریزماتیک که فوتبال ایتالیا را می‌شناسند و اعتبار لازم برای تصمیم‌های بزرگ را دارند.

بااین‌حال، حضور مالدینی هنوز قطعی نشده و گزارش‌های متفاوتی درباره پاسخ نهایی او منتشر شده است. مدیران فدراسیون منتظرند ابتدا وضعیت این سمت مشخص شود و سپس مذاکرات نهایی با سرمربی آینده را انجام دهند.

مانچینی همچنان در فهرست

روبرتو مانچینی نیز یکی دیگر از گزینه‌های مطرح‌شده برای بازگشت به نیمکت ایتالیاست. قهرمانی در یورو ۲۰۲۰ مهم‌ترین نقطه قوت او محسوب می‌شود، اما نحوه جدایی‌اش از تیم ملی در سال ۲۰۲۳ همچنان مانعی جدی در مسیر بازگشت اوست.

بخشی از مدیران فوتبال ایتالیا معتقدند کونته به دلیل شخصیت مقتدر، سابقه بازسازی تیم‌ها و ارتباط بهتر با باشگاه‌های سری A، انتخاب مناسب‌تری برای شرایط فعلی است.

از سوی دیگر، کونته در نخستین دوره حضورش در تیم ملی نشان داد که می‌تواند بدون برخورداری از نسلی پرستاره، تیمی منظم و رقابتی بسازد؛ دقیقاً همان چیزی که آتزوری امروز به آن نیاز دارد.

مأموریتی فراتر از انتخاب سرمربی

بحران فوتبال ایتالیا تنها با تغییر یک مربی حل نمی‌شود. کمبود فرصت برای بازیکنان جوان ایتالیایی در باشگاه‌ها، ضعف ساختار استعدادیابی، فاصله میان فدراسیون و سری A و نداشتن یک برنامه فنی بلندمدت، بخشی از مشکلاتی است که به سه غیبت متوالی در جام جهانی انجامیده است.

به همین دلیل، انتخاب کونته تنها زمانی می‌تواند نتیجه دهد که در کنار آن، اصلاحات ساختاری نیز انجام شود. حضور احتمالی مالدینی در مدیریت فنی و همکاری باشگاه‌های سری A می‌تواند پشتوانه لازم برای این پروژه را فراهم کند.

کونته شاید بتواند نظم و روحیه جنگندگی را به تیم ملی بازگرداند، اما بازسازی فوتبال ایتالیا مأموریتی است که به حمایت همه بخش‌ها نیاز دارد.

ژنرال به آتزوری بازمی‌گردد؟

ایتالیا اکنون در نقطه‌ای ایستاده که دیگر فرصتی برای آزمون‌وخطا ندارد. چهارقهرمان جهان از سال ۲۰۱۴ در جام جهانی حضور نداشته و سه بار پیاپی از رسیدن به این رقابت‌ها بازمانده است.

آنتونیو کونته برای بازگشت اعلام آمادگی کرده، احتمال کاهش دستمزد او وجود دارد و بخش مهمی از باشگاه‌های سری A نیز از این انتخاب حمایت می‌کنند. در سوی دیگر، مالاگو به دنبال ساختن ساختاری تازه با حضور یک مدیر فنی قدرتمند است.

هنوز هیچ قراردادی امضا نشده، اما همه نشانه‌ها از یک تصمیم بزرگ خبر می‌دهند؛ تصمیمی که ممکن است ژنرال را پس از یک دهه به نیمکت آتزوری بازگرداند.

اکنون پرسش اصلی این است: آیا کونته می‌تواند به کابوس طولانی ایتالیا پایان دهد؟