همان همیشگی؛ شاکله لیست تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶

به گزارش پایگاه خبری سه امتیاز؛ سرانجام فهرست ۲۶ نفره تیم ملی ایران برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ توسط امیر قلعه‌نویی اعلام شد؛ فهرستی که بیش از آنکه بوی آینده بدهد، یادآور گذشته است.

در لیست نهایی تیم ملی، ۱۶ بازیکن بالای ۳۰ سال حضور دارند؛ آماری که به‌خودی‌خود ایرادی ندارد، اما زمانی محل سؤال می‌شود که برخی از این نفرات نه در مسابقات باشگاهی فصل گذشته و نه در اردوها و دیدارهای تدارکاتی اخیر، عملکردی در حد حضور در جام جهانی ارائه نکرده‌اند.

بازیکنانی مانند روزبه چشمی، علیرضا جهانبخش، شهریار مغانلو، شجاع خلیل‌زاده و احسان حاج‌صفی همچنان مورد اعتماد کادر فنی قرار گرفته‌اند؛ در حالی که بسیاری از آن‌ها یا با مصدومیت و افت بدنی مواجه بوده‌اند یا در بازی‌های اخیر تیم ملی نتوانسته‌اند کیفیتی متفاوت از سایر گزینه‌ها نشان دهند. حتی جهانبخش و روزبه چشمی بخش مهمی از دیدارهای تدارکاتی اخیر را از دست دادند، اما همچنان در فهرست نهایی جایی برای‌شان محفوظ ماند.

در سوی مقابل، بازیکنان جوانی چون امیرحسین محمودی و چند چهره مستعد دیگر که در فصل گذشته و اردوهای اخیر عملکرد امیدوارکننده‌ای داشتند، از رسیدن به بزرگ‌ترین ویترین فوتبال جهان بازماندند. یا حضور دنیس درگاهی که شخص سرمربی گفته بود هنوز برای همکاری جدی با تیم ملی زمان نیاز دارد.

سؤال اصلی اینجاست؛ معیار انتخاب بازیکنان چه بوده است؟ آیا صرف تجربه باید بر آمادگی فنی، انگیزه و شایستگی روز غلبه کند؟ اگر قرار باشد عملکرد فعلی در اولویت نباشد، پس اردوها و مسابقات تدارکاتی چه معنایی دارند؟

سال‌هاست فوتبال ایران میان دوگانه «تجربه» و «جوان‌گرایی» گرفتار شده است، اما به نظر می‌رسد در این دوره نیز کفه ترازو به شکل محسوسی به سود بازیکنان باتجربه سنگینی کرده؛ حتی زمانی که شواهد فنی چیز دیگری می‌گویند.

سرمربی تیم ملی بارها تأکید کرده که انتخاب بازیکنان بر اساس دیدگاه و سلیقه فنی انجام می‌شود و البته این حق هر مربی است. اما سلیقه نیز زمانی قابل دفاع خواهد بود که نتایج آن در زمین مسابقه دیده شود. جام جهانی جایی برای آزمون و خطا نیست و هیچ‌کس نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر سابقه، موفقیت آینده را تضمین کند.

امیر قلعه‌نویی و کادر فنی تیم ملی حالا مسئولیت کامل این انتخاب‌ها را برعهده دارند. اگر این ترکیب بتواند در جام جهانی نتایجی فراتر از انتظار کسب کند، منتقدان ناچار به تحسین خواهند شد؛ اما اگر تیم ملی در همان مسیر همیشگی حرکت کند، پرسش درباره حذف جوانان آماده و اعتماد دوباره به چهره‌های پا به سن گذاشته، پررنگ‌تر از همیشه مطرح خواهد شد.

امیدواریم این فهرست، فهرست موفقیت باشد؛ زیرا در نهایت آنچه اهمیت دارد نه سن بازیکنان است و نه نام آن‌ها، بلکه شادی مردمی است که سال‌هاست چشم‌انتظار یک اتفاق بزرگ در فوتبال ایران هستند.